Tarihler 26 Aralık Perşembe’yi gösteriyordu. Monoton bir mesai günümde proje ofis toplantısından yenice çıkmıştım. Odama doğru yol alırken gözüm telefonuma ilişti. Tam 3 kez cevapsız arama vardı! Hayırdır inşallah diyerek kötü senaryo ile karşılaşmamak için dua etmeye başlamıştım. Arayan kişi dostum Mücahit idi. Telefonu çevirdim ve dua ederek açmasını bekledim. Daha ikinci kez çalmadan telefonu heyecanlı bir ses tonuyla açmıştı. “Koş koş! Hemen bilet al!” Ne oldu ne bileti, nereye gidiyoruz sorularını sormadan bir heyecana bürünmüştüm. “Mısır’a bilet aldım. Git gel 4.000 TL. Acele et. Bilet kalmayacak!” diye stresli bir şekilde devam ediyordu Mücahit. Hemen telefonu kapatıp iç işleri bakanını aradım. Bilet almadan önce evden çıkış vizemi almalıydım çünkü. Muvafakatimi hızlıca alıp koşar adımlarla odama gittim ve bilet sayfasını açtım. İşte her şey böyle başlamıştı. Kuzey Afrika’nın en kaotik şehri Kahire bize göz kırpıyordu.